Het plan was eigenlijk simpel: 18 uur lang aan één stuk lopen en zien hoeveel kilometer er op de teller zouden verschijnen. Gewoon de tijd volmaken, zonder vaste eindbestemming. Ik schreef op mijn vorige blogpost dat ik door de hitte dacht om langs het water richting Antwerpen te lopen, maar m’n gedachten veranderden op het laatste moment, ik koos voor de “frisse” zeelucht van 27 graden. Wat vooraf een vlakke route leek, viel in de praktijk trouwens tegen. De hoeveelheid hoogtemeters vanaf Moorslede tot Klerken had ik onderschat. Het waren geen zware hellingen, maar als je vlak verwacht en plots toch die golvende wegen krijgt, merk je dat wel meteen aan je hartslag. Samen met de zon maakte dat het direct een pak lastiger.

Ik zeg het al weken tegen iedereen die het horen wil: ik maak vooraf geen route. Geen strak uitgetekend plan, geen GPX-bestand op mijn horloge dat me van kilometer tot kilometer dicteert waar ik moet lopen. Ik hou van de vrijheid van het moment. Gewoon vertrekken en zien waar de benen me brengen.

In mijn vorige post had ik het al over een kleine hapering aan de wreef van mijn linkervoet. Terwijl de motor op zich goed draait en de conditie groeit, bleef dat specifieke punt toch even spannend. Omdat de kilometers aardig optellen, wilde ik geen risico’s nemen en heb ik een specialist opgezocht.

Hoi allemaal, tijd voor een korte update!

Een jaar geleden liep ik een marathon in 3u. Een resultaat waar ik trots op ben, maar na de finish was ik fysiek volledig op. Voor de uitdaging van 30 mei — 18 uur non-stop — is die aanpak waardeloos. Ik moet mijn lichaam voor dit project volledig anders gaan trainen.